Wiosenne pasożyty u psów – nie tylko kleszcze!

Czy wystarczy usunąć kleszcza, aby zapewnić sobie spokojną wiosnę, czy może problem pasożytów u psów jest bardziej złożony?

Gdy temperatura rośnie, psy częściej eksplorują otoczenie – biegają po trawie, węszą krzaki, tarzają się. Wówczas wzrasta ryzyko pojawienia się u nich wiosennych pasożytów. Pasożyty te przenoszone są przez owady lub pochodzą z bezpośredniego kontaktu ze środowiskiem.

Omawiamy tutaj zarówno zewnętrzne jak i wewnętrzne pasożyty, które pies może łatwo zarazić. Skupimy się na kleszczach, pchłach, komarach, meszkach, muchówkach i ich larwach.

Nie zapominamy również o wewnętrznych zagrożeniach, takich jak nicienie, tasiemce, Giardia i kokcydia. Są one często powodem apetytu, świądu, utraty wagi, czy powracającej biegunki, kiedy rozpoczyna się sezon spacerów.

Zależy nam na praktycznej ochronie psa przed pasożytami. Pokażemy, jakie sygnały po spacerze są niepokojące, jaka profilaktyka pasożytów jest skuteczna i kiedy należy odwiedzić weterynarza.

Najważniejsze wnioski

• Wiosną aktywność owadów i pasożytów wzrasta, nie ogranicza się tylko do kleszczy.

• Wiosenne pasożyty u psów dotyczą zarówno kwestii skórnych, jak i jelitowych.

• Zewnętrzne i wewnętrzne pasożyty można zarazić się nawet podczas krótkiego spaceru.

• Kluczowa jest obserwacja, regularność i odpowiednia ochrona przed pasożytami.

• Profilaktyka jest skuteczna, jeśli łącze się środki przeciw owadom, higienę i kontrolę zdrowotną.

• Symptomy takie jak intensywny świąd, osłabienie, biegunka, wymioty wymagają szybkiej wizyty u weterynarza.

Dlaczego wiosna to sezon zwiększonego ryzyka dla psów?

Wiosną zmienia się wszystko: temperatury idą w górę, przyroda budzi się do życia, a my częściej wybieramy się na długie spacery. Hasło „pies, wiosna, pasożyty” przestaje być jedynie ostrzeżeniem. Staje się codziennością, zwłaszcza w parkach i na łąkach. Zima ukrywa niektóre zagrożenia, ale wiosną wszystko „budzi się” do życia.

W naszym kraju wiosenne kokosy to wynik działalności pasożytów. Po roztopach ścieżki są miękkie, trawa staje się gęstsza, a krzewy zachęcają do eksploracji. Do tego dochodzą wyjazdy za miasto i pierwsze wizyty nad wodą. W tych miejscach psy mają więcej kontaktu z roślinnością.

Wilgotne miejsca sprzyjają pasożytom. Mokra ziemia i cienie pod krzewami to idealne warunki dla ich rozwoju. My, ludzie, często dostrzegamy skutki ich działania. Do nich należą świąd, zaczerwienienie skóry czy pogorszenie kondycji sierści psa.

Wiosenne wybiegi dla psów są bardziej zatłoczone. Większa liczba psów oznacza więcej zapachów i więcej interakcji między nimi. W takich okolicznościach ryzyko zarażenia rośnie. Wystarczy moment przy krzaku czy wspólna zabawa, aby doszło do infekcji.

Pomimo że niektóre pasożyty są aktywne przez cały rok, to wiosna uwydatnia ich obecność. Zwiększenie ekspozycji na zewnątrz powoduje, że szybciej łączymy objawy z ostatnimi spacerami. Po zimie pies jest bardziej energiczny, co może utrudnić wychwycenie pierwszych sygnałów.

• częściej wybieramy wysoką trawę, nieutwardzone ścieżki i leśne dukty
• po zimie wydłużamy spacery i pozwalamy na intensywniejsze węszenie
• kontakt z wodą i mokrą glebą sprzyja przenoszeniu zanieczyszczeń na sierść i łapy

Profilaktyka to systematyczne działanie, nie pojedyncza akcja. Łączymy ochronę z dbałością o higienę, dokładną obserwacją i regularnymi kontrolami u weterynarza. W razie potrzeby zawsze konsultujemy się z lekarzem. Dzięki temu szybko reagujemy na zmiany. Wiosenna profilaktyka to klucz do zdrowia naszych pupili.

Kleszcze wiosną: gdzie czekają i co realnie grozi naszemu psu

Wraz z nadejściem cieplejszych dni, kleszcze stają się problemem dla naszych psów szybciej, niż przypuszczamy. Najczęściej napotykamy je na skraju lasów, wśród wysokiej trawy czy krzewów, które obsadzają ścieżki. Są również powszechne na leśnych ścieżkach, w parkach miejskich i ogrodach, szczególnie w pobliżu żywopłotów i tam, gdzie żyją jeże lub gryzonie.

Problemem nie jest tylko ukąszenie kleszcza. W rzeczywistości, zagrożenie stanowią choroby przenoszone przez te pasożyty, które potrafią zaatakować nagle i z dużą siłą. Nasze obawy koncentrują się m.in. na Babesia canis, która może prowadzić do ciężkiej anemii i osłabienia psa. Borelioza również jest podstępna, bo jej objawy mogą pojawić się dopiero po jakimś czasie.

Zawsze po powrocie ze spaceru dokładnie przeglądamy futro naszego pupila. Szybka reakcja jest kluczowa. Kontrolujemy miejsca, gdzie kleszcze lubią się ukrywać: okolice uszu, szyję, pachwiny, przestrzenie między palcami i pod ogonem. Jeśli znajdziemy kleszcza, nie zwlekamy.

• Rozgarnijmy sierść i chwyćmy kleszcza narzędziem do usuwania jak najbliżej skóry.
• Wyciągnijmy go pewnym, stabilnym ruchem, bez szarpania i bez zgniatania odwłoka.
• Zdezinfekujmy miejsce i umyjmy ręce; przez kilka dni obserwujmy psa.

Odradzamy stosowanie „domowych sposobów” na usunięcie kleszcza, jak na przykład smarowanie tłuszczem czy alkoholem. To może jedynie zwiększyć ryzyko podrażnienia i utrudnić usunięcie pasożyta. Jeżeli nie czujemy się pewnie czy kleszcz znajduje się w trudno dostępnym miejscu, najlepiej skontaktować się z weterynarzem.

Pod uwagę bierzemy również sygnały alarmowe po ugryzieniu przez kleszcza, gdyż mogą one wskazywać na rozwój chorób odkleszczowych. Do weterynarza powinniśmy udać się, jeśli zauważymy u naszego psa apatię, gorączkę, brak apetytu, kulawiznę, ciemny mocz lub znaczne osłabienie. Taka czujność może uratować życie pupila, niezależnie od tego, czy podejrzewamy Babesia canis, czy objawy wskazują na boreliozę.

Pchły u psa: problem, który wraca szybciej, niż myślimy

Pchły mogą przywędrować do nas niezależnie od czystości domu. Można je złapać w wielu miejscach: na trawniku, w klatce schodowej, czy przez kontakt z innymi zwierzętami. Ich szybkie rozmnażanie często umyka naszej uwadze, dopóki nie pojawi się uporczywy świąd.

Objawy pchlego ataku są zazwyczaj oczywiste: pies nieustannie się drapie, podgryza sierść u podstawy ogona. Może pojawić się podrażniona skóra, a w sierści – „czarny piasek”, który po zmoczeniu zmienia kolor na rdzawy. Takie objawy mogą powodować u psa niepokój i problemy ze snem.

• sprawdzamy okolice ogona, pachwiny i brzuch, bo tam często siedzą pasożyty
• przeczesujemy sierść gęstym grzebieniem i oglądamy to, co zostaje na zębach
• obserwujemy, czy świąd wraca falami, zwłaszcza po spacerach

W niektórych przypadkach, problem jest bardziej skomplikowany. Może dojść do alergii spowodowanej przez pchły, nawet pojedyncze ugryzienie może wywołać silne objawy. Zwłaszcza w cieplejszych miesiącach, gdy psy spędzają więcej czasu na dworze, ryzyko nawrotów wzrasta.

Ryzyko związane z pchłami nie ogranicza się tylko do dyskomfortu. Istnieje poważne zagrożenie zarażenia tasiemcem, jeśli pies zje pchłę podczas pielęgnacji. Dlatego ważne jest, by skutecznie chronić zarówno zwierzę, jak i domowe otoczenie.

Jeśli chodzi o eliminację pcheł z domu, kluczowe jest podejście systematyczne. Regularnie odkurzamy i pierzemy tekstylia w wysokiej temperaturze. Ważna jest także dobrana do indywidualnych potrzeb profilaktyka przeciw pchłom, która zapobiega powrotom problemu.

Komary i meszki: ukąszenia, świąd i ryzyko reakcji alergicznych

W cieplejsze dni, na spacerach, komary i meszki atakują częściej. Już po kilku chwilach spędzonych w trawie lub nad wodą na skórze mogą pojawiać się bąble. Skóra staje się czerwona, tkliwa. Pies wykazuje niepokój: zmienia pozycje, ociera się, szukając ulgi.

Ukąszenia często pojawiają się w miejscach o cieńszej sierści. Sprawdzamy uszy, brzuch, pachwiny, pysk psa. W tych miejscach, po zmroku, świąd szybko narasta.

Niektóre psy są alergiczne na ugryzienia. Reakcja może być gwałtowna z pokrzywką, zaczerwienieniem, intensywnym drapaniem. Obrzęk pyska, zwłaszcza warg i powiek, wymaga szybkiej reakcji i kontaktu z weterynarzem.

Ochrona psa przed owadami wymaga prostych nawyków. Dostosowujemy rutynę spacerów, szczególnie gdy wiemy, gdzie owadów jest najwięcej.

• Wybieramy spacery poza porą największej aktywności owadów, zwłaszcza wieczorem i o świcie.
• Po pobycie nad wodą osuszamy sierść, bo wilgoć przyciąga krwiopijne owady.
• Po zmroku robimy krótki przegląd skóry i sierści, zwłaszcza uszu, brzucha i pyska.
• Gdy pies drapie się uporczywie, przerywamy spacer i obserwujemy, czy nie narasta obrzęk.

Muchówki i larwy: kiedy grozi muszyca i jak jej zapobiegać

Pojawienie się muszycy u psa rozpoczyna się, gdy na jego brudnej lub wilgotnej sierści składane są jaja przez muchówki. Następnie w jego skórze zaczynają się rozwijać larwy. W okresie wiosennym i letnim, ryzyko jest wyższe z powodu ciepła i wilgoci, które przyciągają muchówki. Ważna jest więc szybka reakcja na pierwsze sygnały, aby uniknąć poważniejszych problemów.

Problemy często zaczynają się w miejscach, które nie są na co dzień dokładnie obserwowane. Chodzi m.in. o okolice odbytu przy biegunce, fałdy skórne, czy miejsca pod kołtunami. U psów starszych, długowłosych, które nie przepadają za pielęgnacją, odpowiednie dbanie o higienę jest kluczowe.

• sprawdzamy skórę po spacerze, szczególnie brzuch, pachwiny i okolice ogona
• szybko zmywamy błoto, kał i mocz, a potem dokładnie osuszamy sierść
• rozczesujemy kołtuny i w razie potrzeby skracamy sierść w newralgicznych miejscach
• reagujemy na sączenie, wilgoć, tkliwość i nieprzyjemny zapach

Zapobieganie muszycy wymaga utrzymania prostych nawyków. Pielęgnacja wiosną to więcej niż tylko szczotkowanie. Trzeba kontrolować skórę i czystość psa po każdym deszczu. Tym sposobem zmniejszymy ryzyko stworzenia warunków sprzyjających larwom much.

W przypadku podejrzenia muszycy, koniecznie odwiedźmy lekarza weterynarii. Nie powinniśmy samodzielnie próbować „czyścić” zainfekowanych miejsc. W gabinecie otrzymamy bezpieczne zalecenia dotyczące dalszej pielęgnacji. Pomogą one zadbać o zdrowie i higienę naszego pupila w domu.

Glisty, tęgoryjce i inne nicienie: pasożyty wewnętrzne aktywne cały rok

Pasożyty jelitowe u psa nie znikają, gdy nadchodzi zima. W okresie wiosennym częściej dostrzegamy ich obecność. Wynika to z częstszych spacerów po parkach, łąkach oraz po terenach wilgotnych. Kontakt psa z odchodami innych zwierząt lub skażoną glebą jest wtedy nieuchronny, a następnie dochodzi do lizania łap przez psa.

Głównie martwią nas glisty i tęgoryjce, ponieważ sygnały przez nie wysyłane są często mylące. U psów objawy zainfekowania glistą obejmują luźny kał, wzdęcia oraz utratę wagi pomimo dobrego apetytu. Infekcja tęgoryjcem jest bardziej podstępna, a u niektórych psów przebiega z minimalną ilością objawów.

Również zwracamy uwagę na pogorszenie kondycji sierści, świąd w okolicy odbytu oraz spadek energii psa. Objawy te mogą się zmieniać, co utrudnia ich jednoznaczną interpretację. Często można je pomylić ze zmianą diety lub stresem. Dlatego warto obserwować ogólny stan zdrowia zwierzęcia, a nie skupiać się tylko na pojedynczych symptomach.

W codziennej praktyce stosujemy albo odrobaczanie „w ciemno”, albo przeprowadzamy dokładniejsze kontrole, które dostarczają więcej informacji. Dokładne badanie kału pomaga dostosować odpowiednie leczenie, szczególnie przy powracających problemach z jelitami. Jest to kluczowe w przypadku młodych szczeniąt, psów przygarniętych oraz psy, które miały kontakt z licznymi innymi zwierzętami.

Starając się działać świadomie i regularnie, ustalamy program odrobaczania z zaleceniami weterynarza. W planie uwzględniamy wiek psa, jego styl życia oraz ewentualny kontakt z dziećmi bądź innymi zwierzętami. Dzięki temu nasze działania są przemyślane i dostosowane do realnego ryzyka.

• Na spacerach nie pozwalamy zjadać odchodów, padliny ani resztek z ziemi.
• Po błocie myjemy łapy i osuszamy je, zanim pies zacznie je intensywnie lizać.
• Sprzątamy po psie, bo to ogranicza skażenie środowiska i kolejne zakażenia.

Tasiemce i ryzyko związane z polowaniem oraz pchłami

Wiosną nie można zapominać, że problem pchły i tasiemców jest powiązany. Nie chodzi tylko o kleszcze. Pchły przynoszą ze sobą ryzyko zakażeń jelitowych. Warto je postrzegać jako elementy jednej układanki.

Zakażenie jest możliwe, kiedy pies połknie pchłę, czyszcząc się. Może też zjeść coś nieodpowiedniego podczas łowienia. Ryzyko wzrasta, kiedy pies spożywa gryzonie lub surowe podroby. Kontakt z padliną również jest ryzykowny.

W domu, pojawienie się członów tasiemca w ekskrementach psa lub małych „ziarenek ryżu” przy odbycie wskazuje na problem. Dodatkowo, pies może cierpieć na świąd, tracić na wadze i zmieniać apetyt. Czujność jest kluczowa, nawet jeśli pies wydaje się zdrowy.

• Stała ochrona przeciwpchelna jest niezbędna, aby uniknąć powrotu problemu.
• Ograniczenie polowań w miejscach o wysokim ryzyku oraz użycie smyczy w odpowiednich miejscach pomaga unikać kontaktu z gryzoniami.
• Zachowaj ostrożność, karmiąc surowymi podrobami. Upewnij się, że pochodzą one z pewnego źródła. Nie pozwól psu zjadać padliny.

Skuteczna profilaktyka tasiemca wymaga stosowania kilku metod jednocześnie. Nie można polegać tylko na sporadycznych zabiegach. Wybór odpowiedniego środka oraz ustalenie planu odrobaczania powinien być konsultowany z weterynarzem. Należy wziąć pod uwagę wiek, masę ciała i tryb życia psa. Dzięki temu działania będą precyzyjne i skuteczne.

Giardia i kokcydia: „wiosenne” biegunki u psów i szczeniąt

Wiosną psie jelita są częściej narażone na „kryzysy”. To dlatego, że więcej czasu spędzamy na zewnątrz. Zwierzęta piją z kałuż, węszą mokrą ziemię, a także kontaktują się z odchodami innych zwierząt. Więcej jest ich również w parkach, na zajęciach szkoleniowych oraz w hotelach dla psów, co sprawia, że biegunka jest częściej spotykana.

Objawy Giardii u psa to najczęściej wodnista lub śluzowata kupa o nieprzyjemnym zapachu. Biegunka może czasem ustępować, ale po kilku dniach powraca. Pies może mieć wzdęcia, gorzej jeść i wykazywać spadek formy, choć nadal wydaje się radosny.

U szczeniąt, kokcydia mogą być bardziej niebezpieczne, szybko osłabiając ich organizm. W przypadku odwodnienia, będącego wynikiem biegunki, liczy się każda minuta. Jeśli obserwujemy u psa apatię, suche dziąsła lub nadmierne picie przy jednoczesnej utracie wagi, natychmiast działamy.

Rozpoznanie pasożytów jelitowych wymaga precyzyjnego podejścia. Nie polegamy na przypadkowym leczeniu. Zamiast tego kierujemy się diagnostyką – wykonujemy badanie kału i test na Giardię. Dzięki temu weterynarz może precyzyjnie dobrać leczenie. Jesteśmy odpowiedzialni za przestrzeganie zaleceń leczniczych oraz za higienę w naszym domu.

• Natychmiastowo usuwamy odchody i uniemożliwiamy psu konsumowanie nieznanych substancji podczas spacerów.

• Dbamy o codzienne mycie misek, a po biegunce dezynfekujemy je wrzątkiem.

• Pierzemy legowiska, koce oraz zabawki w wysokiej temperaturze.

• Pilnujemy, by nasz pies nie pił wody z kałuż ani z miejsc wspólnych.

pies wiosna pasożyty: jak ułożyć skuteczną profilaktykę na co dzień

Pies wiosną potrzebuje szczególnej ochrony przed pasożytami. Rutyna staje się naszym sprzymierzeńcem, gdy jest prosta i możliwa do wprowadzenia po pracy. Dzięki niej zaskakuje nas mniej niespodzianek, a pies jest chroniony cały czas.

Przegląd sierści po każdym spacerze to podstawa, szczególnie po wizycie wśród krzewów czy wysokiej trawy. Palcami dokładnie przeszukujemy kluczowe obszary: szyję, pachwiny, okolice uszu i brzuch. W przypadku wykrycia niepokoju, reagujemy niezwłocznie.

• Po każdym spacerze: kontrola sierści po spacerze i szybkie sprawdzenie skóry, czy nie ma zaczerwienienia.
• Raz w tygodniu: dłuższe oglądanie łap i przestrzeni między palcami oraz ocena, czy pies częściej się drapie.
• Na bieżąco: obserwacja apetytu i kału, bo zmiany mogą sygnalizować problemy.

Skuteczna profilaktyka pasożytów u psa wymaga warstwowego podejścia, zamiast polegania na pojedynczym produkcie. Wybieramy preparaty przeciw kleszczom i pchłom, uwzględniając wagę, wiek i tryb życia psa. W tym samym czasie dbamy o jego otoczenie: pranie legowisk, regularne odkurzanie i sprzątanie miejsc odpoczynku.

Zachowanie regularności w profilaktyce ułatwi nam kalendarz. Możemy go prowadzić w telefonie lub na kartce przy smyczy. Zapisujemy tam ważne daty: podania środków, kontrolne ważenia oraz przeglądy akcesoriów. Naszą „wiosenną checklistę” wzbogacamy o pęsetę lub haczyk do kleszczy, rękawiczki oraz małą latarkę.

Pojawienie się objawów wymaga od nas szybkiej reakcji, a nie lekceważenia sytuacji. Wobec nagłego świądu, osłabienia lub problemów z przewodem pokarmowym, bez zwłoki konsultujemy to z weterynarzem. Pamiętajmy: nawet najlepsze środki nie eliminują całkowicie ryzyka, bo źródeł zakażeń jest wiele.

Dom, ogród i legowisko: jak ograniczyć pasożyty w otoczeniu psa

Gdy w domu zauważymy pchły, działamy bez wahania. Jaja i larwy pchły preferują miejsca takie jak dywany, szczeliny czy miękkie meble. Szybka interwencja minimalizuje ryzyko powrotu problemu. Im wcześniej zajmiemy się domem, tym lepiej.

Do utrzymania czystości w mieszkaniu stosujemy prostą rutynę. Obejmuje ona dokładne odkurzanie i pranie tekstyliów, na których przebywa nasz pies. Najwięcej uwagi poświęcamy miejscom, w których zwierzę śpi i odpoczywa. Tam gromadzi się najwięcej sierści i naskórka.

• Odkurzamy dywany, kanapę, fotel i okolice legowiska, włączając przestrzeń pod nim.
• Docieramy do szczelin, narożników i miejsca przy listwach używając końcówki odkurzacza.
• Regularnie pierzemy legowisko, koce i pokrowce, które są ulubione przez psa.

Nie zapominamy również o przedmiotach używanych poza domem. Transporter, fotelik samochodowy i mata do bagażnika łatwo zbierają brud. Dbanie o higienę otoczenia psa na co dzień jest łatwiejsze niż od czasu do czasu robić generalne porządki.

Miski i akcesoria psa również mogą być źródłem problemów. Dlatego ważna jest ich regularna dezynfekcja, zwłaszcza po chorobach lub jeśli pies ma kontakt z innymi psami.

• Staramy się myć i suszyć miski często i dokładnie.
• Zabawki używane na zewnątrz przechowujemy oddzielnie, aby nie przenosiły brudu.
• Regularnie sprawdzamy maty węchowe i zabawki interaktywne pod kątem resztek i brudu.

W ogrodzie koncentrujemy się na ograniczeniu czynników zwiększających ryzyko pojawienia się pasożytów. Wilgoć, cień i wysoka trawa to idealne warunki dla nich. Regularnie sprzątamy odchody i kosimy trawę, aby nie przyciągać gryzoni i dzikich zwierząt.

Zadbajmy o komfort naszego psa także na zewnątrz. Wyznaczmy mu suche miejsce do odpoczynku. Po zabawie w ziemi czyścimy łapy i brzuch psa. Walka z pchłami czy nawracającą biegunką wymaga traktowania środowiska równie poważnie, co leczenia.

Dieta i wsparcie organizmu: jak wzmacniamy odporność i kondycję skóry

W walce z pasożytami, nie ograniczamy się do samych preparatów. Kluczową rolę odgrywa to, co podajemy naszym psom każdego dnia: ich miska i rutyna. Odpowiednio zbilansowana dieta wzmacnia odporność, pomagając skórze i jelitom lepiej radzić sobie z presją ze strony kleszczy, pcheł i komarów.

A skuteczna bariera skórna to klucz do zdrowej skóry i sierści. Pomaga unikać drobnych podrażnień, które mogą prowadzić do dyskomfortu. Ważne jest również wsparcie jelit, stabilne trawienie sprzyja lepszej odporności na zewnętrzne czynniki.

Podczas wyboru diety skupiamy się na składzie i reakcji psa, ignorując obiecujące hasła producentów. U wrażliwych zwierząt szczególnie ważne jest uważanie, gdyż żywienie może wpływać na świąd czy problemy z trawieniem.

• Priorytetem jest wysokiej jakości białko i obserwacja, jak pies na nie reaguje.

• Utrzymujemy regularny rytm karmienia, unikając podjadania między posiłkami.

• Dbamy o odpowiednie nawodnienie, by unikać problemów ze skórą i trawieniem.

• Bacznie obserwujemy zachowanie psa i jego fizjologię, aby ocenić efektywność diety.

Masa ciała również ma znaczenie. Utrzymanie właściwej masy ułatwia utrzymanie energii, co jest istotne wiosną, kiedy spacery są dłuższe, a apetyt wzrasta. Prosta korzyść wynika też z dawkowania leków przeciwpasożytniczych, zależnych od wagi psa, co minimalizuje ryzyko błędów.

W przypadku gdy świąd nie ustępuje, pojawiają się problemy trawienne czy nawracające infekcje uszu, działamy. Zamiast zgadywać, umawiamy się na konsultację z weterynarzem, aby omówić dietę eliminacyjną czy przejście na dietę hipoalergiczną. Dzięki temu, żywienie przestaje być wyzwaniem, a my mamy konkretny plan działania.

CricksyDog w praktyce: wsparcie w sezonie pasożytów poprzez żywienie i pielęgnację

Kiedy nadchodzi sezon „pies wiosna pasożyty”, przyjmujemy prosty plan działania. Skupiamy się na ochronie przed pasożytami. Wspomagamy równocześnie skórę i układ trawienny dzięki codziennej rutynie. Na objawy takie jak świąd czy zaczerwienienie reagujemy szybciej, gdy dieta jest lekkostrawna, a pielęgnacja – delikatna.

W ramach naszej rutyny doskonale wpisuje się CricksyDog – karma hipoalergiczna. Dzięki niej, ograniczamy kontakt z powszechnie drażniącymi składnikami. Jest to szczególnie ważne dla psów z wrażliwym przewodem pokarmowym, ponieważ karma ta nie zawiera kurczaka ani pszenicy.

Wybierając karmę, zwracamy uwagę na wiek i rozmiar psa, by zapewnić mu energię. Jednocześnie staramy się nie obciążać jego układu trawiennego. Do codziennej diety dobrze pasują suche formuły z gamy Chucky Juliet Ted Ely MeatLover, mokra karma i zdrowe smakołyki.

• Chucky to nasz wybór dla szczeniąt, które szybko się męczą poznając świat.

• Juliet polecamy dla małych psów, dzięki czemu łatwiej jest kontrolować ich wagę.

• Ted jest idealny dla psów średnich i dużych, zwiększających aktywność po zimie.

W diecie regularnie zmieniamy źródła białka, co pozwala nam utrzymać skład diety prosty. Takie działanie umożliwia też lepsze obserwowanie skóry psa. Gdy apetyt zwierzaka maleje, sięgamy po Ely – karma z jagnięciną, wołowiną lub królikiem jest wówczas doskonałym wyborem. Łączymy ją z suchą karmą podawaną w małych porcjach.

Wybierając nagrody, stawiamy na MeatLover, gdzie skład to 100% mięsa. Umożliwia to trzymanie diety bez dodatków niespodziewanie wprowadzanych podczas treningu. To ułatwia utrzymanie diety, zwłaszcza kiedy pies jest wrażliwy.

Wzmożone spacery wymagają dodatkowego wsparcia kondycji zwierzęcia. Dodajemy Twinky witaminy i preparat na stawy, co jest szczególnie ważne przy wzmożonej aktywności. To część naszego planu, której celem jest utrzymanie regularności ruchu i dobrego samopoczucia psa.

Na łapach i w przypadku podrażnionej skóry skupiamy uwagę po spacerach po mokrej trawie i błocie. Chloé, szampon balsam do nosa i łap, ułatwia nam delikatne oczyszczanie i ochronę tych wrażliwych obszarów.

W obliczu problemu z niejadkiem w domu, Mr. Easy dressing staje się naszym ratunkiem. Poprawia smak suchej karmy, nie obciążając przy tym diety. Pomaga to utrzymać stały rytm posiłków bez nagłych zmian.

Z kolei Denty, wegańskie patyczki dentystyczne, dodajemy do codziennej higieny. Czysty pysk jest ważny dla komfortu i apetytu psa. Podkreślamy, że żywienie i pielęgnacja wzmacniają organizm. Jednak nie zastępują one ochrony przed pasożytami ani regularnych wizyt u weterynarza.

Wniosek

Wiosna przynosi naszym dyskusjom temat: pies kontra pasożyty. Nie chodzi tylko o kleszcze, ale i o pchły, komary czy meszki. Także wewnętrzne pasożyty mogą spowodować problemy, jak biegunki, osłabiając nasze psy.

Po każdym spacerze kontrolujemy psa, sprawdzając jego sierść i skórę. Ważne jest również mycie łap, gdy jest to konieczne. Higiena domu i miejsca odpoczynku psa pomaga utrzymać pchły i ich jaja z dala. Ograniczenie ryzykownych zachowań, jak picie wody z kałuż, również pomoże chronić naszego psa.

Umiejętność szybkiego rozpoznania objawów zarażenia pasożytami u psa jest kluczowa. Objawy te mogą obejmować świąd, zaczerwienienie czy niepokój. W razie wątpliwości nie zwlekamy, tylko kierujemy się do weterynarza na dokładne badania. Taka postawa to profilaktyka wiosenna, która zapobiega wielu problemom.

Zapewnienie psu spokojnej i bezpiecznej wiosny to połączenie kilku działań. Obejmują one ochronę przeciwpasożytniczą, porządek w otoczeniu psa oraz rozsądne aktywności na zewnątrz. Dodając do tego wsparcie dietetyczne, np. przez produkty CricksyDog, sprawiamy, że nasz pupil czuje się lepiej na co dzień.